O PRÓXIMO VENRES 13 AS 22:00 NO CAFÉ "O PARÍS" DA RÚA BAUTIZADOS(Entre porta Faxeira e o Toural), ALEJANDRO VARGAS (piano) E PABLO SAX(saxos e ventos), NOS DELEITARÁN CUNHA VIAXE SONORA NA PROCURA DA LÚA CHEA, NO SEU MÁXIMO ESPLENDOR ESA NOITE.
ESTADES TODOS CONVIDADOS.
Velaquí o poema prometido, querida Alma : ESTÍBALIZ ESPINOSA
| Carne de mural/Carne de peixe |
Igual presentides que aquí vai pasar algo. Que a paz da superficie vai preñada de abismo e o abismo -gran de sal da mirabilia cardume de hordas descatalogadas- ábrese de carnes, cheirentas a balea. Carne de mural.
Igual pareceuvos ver a ninguén, a Nemo nas anémonas da infancia unha infancia atómica pola que sobe e baixa o pulso dun submarino dentado, ollo de boi e de vaca igual sentides o tsunami a punto como eu o sinto na medula. Carne de peixe.
Igual o inminente ten o vaivén do emigrado. Igual o presentido ten a resistencia da presa.
E a presa desiste e se abre para inundar de nereidas os tímpanos para tocar campás de sal nas catedrais somerxidas pola ciencia.
A ciencia certa estades na vila asolagada onda a coiraza do Orzán. Collede aire para moitas moitas eras. No corazón desa coiraza bombean os graffitis encendidos arredor dos pavimentos de ámbar e coral, e canecos de xenebra escachados entre as ruínas de megacentros comerciais e montes de ferruxe.
Igual formades parte desa urbana turba gris que é o futuro coa turbulencia dunha lentura de millóns de anos encerrada no cristal dun cromosoma á deriva. Carne de mural. Carne de peixe.
Que os oceános son ceos invertidos e as galaxias nebulosos maremagnums, barloventos de babel a piques de romper, romper, romper a falar claro.
Hic habitat felicitas: Carne de mural, carne de peixe. Quen pintou a Marola pintou a mar toda.
Igual pensades que isto non é certo. Pero o océano ten algo do inconsciente, algo de luxo, calma, karma e volutas de voluptuosidade enferma.
Igual sentides como eu sinto como ela sente o narval agochado entre as furnas do peito e baixo o embigo cómo vos abre as carnes, carne de mergullo que sodes hordas do futuro, timbais de turba urbana e gris varada no porto de Os, porto de nós, porto de vós que sodes carne, carne de burbulla carne de berbés, carne orzanada estourido asolagado e cabronazo que vos fai medrar as colas de faneca e de sardiña de van para abaixo maragotas nun mar que se agota que viviredes de novo entre sargazos igual sentides a pixelada Marola no trebón aló no fondo os graffitis da cidade desovada aló no fondo “só o peixe morto segue a corrente” igual sentides como eu sinto que aquí vai pasar algo e que seredes carne de mural, carne de peixe híbridos nadando entre glaciacións e criaturas mecánicas terrestres. Con colas de faneca. Con ás de serea de Odisea. Carne de Fingal. Circe de peixe.
Híbridos nadando entre glaciacións. Buzos de carne que seredes carne de mural, carne. Carne, carne de peixe.
Estíbaliz…Espinosa, 17 de decembro de 2011
. (do blog de Estíbaliz Espinosa : mmmm... - WordPress.com)
Veño de pasear pola que foi a miña cidade de infancia e xuventude e xa non a recoñezo.
Santiago é hoxe sinónimo de decadencia. Cheira a morte . A morte e a corrupción.
A feira do libro xa non ten libros.
As árbores da Alameda retórcense en guantánamos arquitectónicos (si Ju, tiñas razón. Cambiei de opinión. Rectificar é de... cronopias).
Un exército de desposuídos improvisa leitos de cartón en cada esquina.
Sereas varadas de mirada triste, intentan sobrevivir sobre as pedras santiaguesas , lonxe do mar.
Comercios dos de toda a vida pechados , estrangulados polas "cancelas" do capitalismo voraz.
O que foi campo de estrelas hoxe é un camposanto. A puta crise cebouse a fondo co meu Santiago. E todo grazas a esta ppandilla infame de políticos corruptos .
A min , desde logo, encantoume. Parece que a Carlos Boyero, crítico esixente onde os haxa, tamén.
La memorable Carmina se despide
Paco León evidencia poseer un cerebro poderoso en las películas que
se ha inventado. También osadía e imaginación en la forma de hacerlas
llegar a público
El personaje por el que la inmensa mayoría de espectadores reconoce y
se regocija con el actor Paco León es un tipo llamado Luisma en esa
serie de televisión que parecía incombustible y que se titula Aída,
muy valorada ella por todo tipo de público, incluidos los modernos y
los posmodernos. El tal Luisma, al que interpreta con talento y gracia,
es un exyonqui muy cortito de mente. Todo lo contrario de Paco León,
señor que evidencia poseer un cerebro poderoso en las películas que se
ha inventado. También osadía e imaginación en la forma de hacerlas
llegar a público. Carmina o revienta se estrenó simultáneamente
en las salas de cine, en DVD, en canales de pago de televisión y en
plataformas digitales. En cuanto a su secuela Carmina y amén ha
impuesto algo tan insólito como que en 125 salas los agradecidos
espectadores no hayan tenido que pagar la entrada en el día anterior a
su estreno. Nuevas y revolucionarias formas de intentar vender un
producto. Al parecer, en el primer caso le salió bien. Al menos, la vio
mucha gente. Ignoro si también ganó pasta con el experimento. Lo
merecía.
CARMINA Y AMÉN Dirección: Paco León. Intérpretes: Carmina Barrios, Paco Casaus, María León, Yolanda Ramos, Teresa Casanova, Alejandro León. Género: tragicomedia. España, 2013. Duración: 98 minutos.
Además de un notable sentido del humor, entre castizo y negro sin desdeñar el surrealismo, Paco León reveló en Carmina o revienta
que aunque el histrión más famoso de su familia fuera él y confirmara
que su hermana María (esa actriz que resultaba luminosa y creíble en la
forzada y llorona La voz dormida) poseía una naturalidad desarmante, la personalidad más torrencial, inquietante y destroyer
de su familia pertenecía a su madre Carmina Barrios, persona de la que
es imposible desentenderte cada vez que la enfoca la cámara. Su rostro,
su gestualidad, su mirada, los giros de su voz, su risa, lo que dice, lo
que calla, lo que sugiere, suponen un permanente espectáculo. Paco León
utilizaba ese potencial histriónico que conoce inmejorablemente para
crear un personaje tan disparatado como magnético, gracioso y excesivo,
desvergonzado y astuto, costumbrista y volcánico.
La saga continua como Carmina y amén. Y deduzco por su tragicómico desenlace que Paco Leon la ha cerrado definitivamente.
Y me alegro. Sabia decisión. Si se hubiera exprimido más el tema, en
función de su eco mediático (detesto esa sobada palabra, pero no se me
ocurre otra), podía llegar a cansar. Aunque el amén de Carmina siga
teniendo momentos graciosos y subversivos, algún diálogo hilarante (la
presunta amiga de la Reina Sofía sigue arrancándome la carcajada), un
planteamiento que te remite inevitablemente al mundo de Rafael Azcona.
Que la esposa y la hija de un hombre que acaba de morir mantengan
durante varios días el cadáver en casa para poder cobrar la inminente
paga extraordinaria que este iba a recibir se le podría haber ocurrido
al genial guionista de El pisito, El cochecito, Plácido y El verdugo. Tengo más que curiosidad ante las próximas películas de Paco León, de un director tan listo como raro.
No detenerse.
Y cuando ya parezca
que has naufragado para siempre en los ciegos meandros
de la luz,
beber aún en la desposesión oscura,
en donde sólo nace el sol radiante de la noche.
P
Pues también está escrito que el que sube
hacia ese sol
no puede detenerse
y va de comienzo en comienzo
por comienzos que no tienen fin.
J.A. Valente